Οδοιπορικό Άνοιξης 2021 | Δήμητρα Καραχοτζίτη

Η Δήμητρα Kαραχοτζίτη αλληλεπιδρά με το ΑΡΧΕΤΥΠΟ Α, το σύνολο των 10 έργων του εικαστικού Κωσνταντίνος Μπερδέκλης. Συμμετέχει και καταγράφει το ψηφιακό thread της ομάδας πίσω από τη δράση The Totemic Other και διαμορφώνει ένα τοτέμ λέξεων, προσωπικό και συνάμα με το βλέμμα προς το "άλλο". 

1.    Έξω από το σπίτι χωρίς τα κλειδιά και εσένα. Δεν δεν θα θυμώσω γαμώτο. Ήμουν χωρίς κινητό και χωρίς εσένα να δω την ώρα. Δε θα θυμώσω γαμώτο για να μην κάνω μια ρεαλιστική πρώτη εντύπωση ως γραφή. Ζηλεύω, το λέω ωμά τη ζωγραφική. ΑΦΗ. ΥΦΗ. Δεν είναι τι γράφεις αλλά πώς. ΥΦΟΣ. Το ύψος του δρόμου από τα ίχνη σου θα ήταν 15 μέτρα αν δε χαμήλωνες να φτιάξεις τον ορίζοντα.
2.    Κάνω μια βόλτα στο τετράγωνο. Στα ίχνη τα δικά σου. Κάνοντας κύκλους το τετράγωνο. Τον διπλωμένο μας ορίζοντα των 15 μέτρων.
 Και ξανά στο σπίτι και ξανά κύκλοι στο τετράγωνο μέχρι να εκπληρωθεί το εισιτήριο για να σε αφήσω. Ενώνω σημεία από ίχνη που είναι χωρίς εσένα. Οι κινήσεις ανθρώπων επαναλαμβανόμενες για να συμβεί ξανά το ίδιο. Ξανά και ξανά για να αρνηθούμε ένα θαμμένο μυστήριο. Ανεπαίσθητες αλλαγές  πάνω σε ίχνη συνθέτουν τη μεταμόρφωση. Στο είπα αν το άκουσες από τότε που ήμουν σπίτι σου. Κάτι συμβαίνει. Δε θα θυμώσω και θα κάνω ιστορίες σαν αυτές που δε ζήσαμε από αυτές τις γραμμές ισορροπίας ανάμεσα στην ώρα και  στο χρόνο μέχρι να δω και το επόμενο αμάξι και να σιγουρευτώ ότι δεν είσαι εσύ. 15 μέτρα απόσταση αν ξεδιπλώσεις το τετράγωνο. Πόσοι άνθρωποι χωρούν; Πόσοι χάρτες πόσα μέτρα αν τους ανοίξεις ολόκληρους για να βρεις το καλύτερο σημείο να κρυφτείς, το σημείο που έχεις κρυφτεί εσύ ρε γαμώτο;
3.    Κύκλοι στο τετράγωνο. 15 μέτρα απόσταση με άκρη θολή. Θα συνεχίσω τους κύκλους στο τετράγωνο να μη θυμώσω να βγει ίσια η γραμμή. Ακατόρθωτο αυτό αν προχωρά κανείς πάνω στα ίχνη σου και ψάχνει το φως. Δε γίνεται να μη γίνει κανείς παρανοικός αν δεν είναι…και αποφασίζω να γίνω η SucubusIncubus  των σημείων που άγγιξες . Nα σμίξω με αυτά που άφησες για να σε κάνω να γυρίσεις πίσω. Τραβάω τα μαλλιά μου να γίνω τρομακτική και οι περαστικοί βλέπουν μία σαν όλους και όχι σαν τον εαυτό τους που τραβάει τα μαλλιά του. Πόσα μέτρα μας  χωρίζουν, από την αναπνοή σου;
4.    Έξω από το σπίτι σου κύκλοι στο τετράγωνο. Και εγώ η SucubusIncubusσου. Σε μια πόλη μας άγνωστη θαμμένη υπόγεια με ακολουθούν βήματα και περιμένω να σιγουρευτώ να δω το αμάξι σου για να σιγουρευτώ ότι δεν είσαι εσύ. Βήματα με ακολουθούν σε υπόγεια της πόλης σπηλιά. Κι εγώ που έψαχνα στα ίχνη σου το φως καταφεύγω  σε καταφύγιο σαν άνθρωπος τελικά κανονικός και όχι  γίγαντας 15 μέτρα αποκαλυπτικός.
5.    Στη σπηλιά μια γυναίκα ένας άντρας και ο Κύκλωπας. Όλοι θα γίνουν ύστερα μια αγκαλιά. Στη μέση της διαδρομής ποιος σου είπε πότε πήγες μπροστά; Πότε δε γύρισες πίσω; Σήκωσε ψηλά τη γραμμική σου πορεία. Κοίτα πίσω σου, τον τοτεμικό εαυτό σου. Σε ποιόν τα λες αυτά; Πού τελικά πηγαίνεις; Στόχος; Μοιραίο; Αλλάζει; Επιστρέφει; Όταν ξαναμαζέψεις τα κομμάτια σου και το ένα πλακώσει το άλλο; Διπλώνεις, ξεδιπλώνεις. Ξανά. Το αποδεικνύουν οι πολλές σου πτυχώσεις.
6.    Στη σπηλιά μια γυναίκα και ένας άντρας  ολοκληρώνονται με το κάρβουνο του ανθρακορύχου. Χέρια πλακώνουν πόδια και ένας ανδρόγυνος δερβίσης. Οι κεραίες του σαλιγκαριού μετά τη βροχή. Στη σπηλιά σταλαγμίτες σε σχήμα CDαντανακλούν και κατασκοπεύουν το φως για να ιχνηλατίσει στο καμπότο τις σκιές τους. ΣταλαγμίτεςCD. Tα άπειρα μάτια του γίγαντα Άργου προστατεύουν το Κυκλώπειο μάτι.
7.    Αντανακλάσεις που με πάνε πιο βαθιά στη σπηλιά. Στη μήτρα που αρνούμαι. Μνήμη. Μνήμη από μια πόλη που πια είναι απροστάτευτη. Μια πόλη δεν έχει πια στη μνήμη της τον πανόπτη Άργο. Τί θέλω εγώ εδώ; Τα ίχνη σου ακολουθούσα, πώς έγινε αυτό, το παρελθόν που πολεμούσα; Άργος. Πανόπτης. Είμαι ακόμα εδώ με άπειρα φανταστικά μάτια να με ακολουθούν που ακολουθώ τα ίχνη σου της φαντασίας μου. Κόλλησα στο σημείο, να σε αυτό δες το εδώ. Αυτό. Αυτό. Και αυτό. Κόλλησα στο σημείο που λέγαμε ότι θα φύγω. Μια ερώτηση δεν άκουσα, πιο βαθιά στην σπηλιά «Τί θα γίνει αν φύγω από εδώ»;  3 μέτρα και τέλος ε;
8.    Τα μάτια του Άργου προστατεύουν ένα θλιμμένο Κύκλωπα που ήθελε να μας έχει όλους αγκαλιά μες στη σπηλιά αλλά του την κάναμε με το πλήρωμα του Οδυσσέα. Ήμασταν αδαείς ως προς την ιερότητα της πράξης του καυτηριασμού από τον οποίο προέκυψε μια όραση τυφλότητας και εσωτερικής ορατότητας με μάτι σε σχήμα Ιχθύος όπου αντανακλάται η ένωση δύο κύκλων, η τομή του ζευγαριού. Η νοσταλγία του Κύκλωπα για τους συντρόφους. Ο έτερος άλλος που ήρθα να βρω. Αυτές τις μέρες νιώθει ότι θα έρθει πίσω το μπαλόνι από ήλιον. Μην κάνεις θόρυβο και άκουσε το σαν την παντοτινή θλίψη από τότε που έγινε το μεγάλο μπάμμ.Καρφίτσα. Πλάνο. Στοπ.
9.Τα μάτια του Άργου σε ένα παγώνι με επερωτούν. Προτουτέλους. Στην Αριστοτέλους πείτε μου τώρα εσείς που λέτε επικρατεί ντετερμινισμός; Τα μάτια του Άργου. Πώς Τι να έβλεπε; Νομίζουν ότι έχεις στραμμένη την προσοχή σου στο εσωτερικό ενός   τρούλου με βιτρώ τζαμάκια, ενώ εσύ ακολουθείς με το βλέμμα ένα πουλί που έχει χρώματα εναλλασσόμενα  συγχρονιζόμενα με το χρώμα του τζαμιού. Η αποκάλυψη είναι μόνο για εσένα και πιστεύουμε ότι μένουμε  ακάλυπτοι. Διχασμένοι  .
 
Πώς να έβλεπε το τέλος; Το έβλεπε ή έβλεπε και άλλα μαζί; Τι θα ξεδιάλεγε αν ήταν να ξεδιαλέξει;
Το σιγουρο ήταν πως της ασκούσαν έλξη οι άνθρωποι από πέτρα. Ήθελα να σπάσει τα τείχη, να μπει στη δίνη, να πατήσει το κουμπί σβήνοντας το σημείο; Ποιο σημείο; Εμφανίζονταν στη θέση του άλλα. Το σίγουρο ήταν ότι ήταν η ώρα να ξεδια λέξει.
Ένα μέτρο απόσταση από εσένα. Να μείνω ή να φύγω να συναντηθούμε. μετακόμιση. μια μοναδική ευκαιρία, να ξεδια λέξεις. Να σταθείς σε αντικείμενα, να τα νιώσεις, να τα ευχαριστήσεις και να τα αποχαιρετήσεις.Μα τι λες έλα λίγο πιο πίσω.. Ήταν απόφαση, να μην αφήνω την ψυχή μου στα αντικείμενα. Να τα φροντίζω και να τα ζωντανεύω και ύστερα να μπορώ να πάρω την ψυχή μου από πάνω τους και να είμαι εμπλουτισμένη, με πιο λίγα.
Μα τι λέω.Μετουσιώνεσαι. Ξανά εδώ;
Η ιερότητα της στιγμής που επαναλήφθηκε σε λιμάνια και αεροδρόμια και λιγο πιο πριν. Στον αποχαιρετισμό. Τον ζήσαμε όσο και τα σημεία που δεν ξεδιαλέγονται για να ζούμε ξανά μια τελετή που αρνιόμασταν. Την ιερή του τέλους. Να αφήσουμε. Να πενθήσουμε και να ανθίσουμε. Να αφήσουμε στην μήτρα το θόρυβο να δούμε αν βγάζει μουσική και να αφεθούμε σε αυτό που δεν ξέρω να σας πω ακόμα.
10.  Δε θα σας ξεχάσω ψηφιακοί μου άλλοι ακόμη και αν δεν γράψω κάτι που γράψατε για το κοινό μας ψηφιακό τοτέμ. Είστε μετουσιωμένοι. Είμαι εγώ, χωρίς κλειδιά και μια ιστορία που αν δε βρίσκεις τα κλειδιά σου να μπεις στο σπίτι ακολούθα από την ανάποδη με πόδια αγκώνες και ιππόκαμπο τα ίχνη από τα δικά μου βήματα και δες αν από μακριά είμαστε αλλιώς
Εκεί που δεν με κοιτάς από κοντά και βλέπεις σημεία λεπτά που όλο κάτι έχεις να πεις και δεν λες. Πάρε απόσταση από το δρόμο σου και στάσου κάτω από τον τοτεμικό άλλο σου εαυτό και δες με ολοκληρωμένη λεπτότητα. Ήρθε η ώρα να αποχωριστούμε και να με δεις ολόκληρη σαν τους ορειβάτες  στην κορυφή των Ιμαλαϊών που φωτογραφίζονται με τις βασίλισσες των Άνδεων  που είναι σαν κι εμένα 15μετρες , μόνο που εσύ θα είσαι κάτω από το αυστηρό βλέμμα αυτών που αφήσαμε και όχι πια δίπλα μου να βγάζουμε φωτογραφίες. Άσε με να σε αποχαιρετήσω ενώ είσαι δίπλα στον άλλο σου εαυτό, αυτόν που μαζί ψάχναμε και είναι όσα έμειναν από αυτό που είμαι. Και κοίταζε με ολόκληρη. Οριζοντιωμένη και ολόκληρη και κοίταξε με χωρίς να σταματάς σε  σημεία που δεν καταλαβαίνεις. Δες τα όλα μαζί. Ευκαιρία μοναδική Γιατί δεν υπάρχει χρόνος για κάτι άλλο. Πήρε τόσο πολύ να ενώσω τα κομμάτια, να τεντωθούν και να φτιάξουν ορίζοντα. Φοβάμαι ,φοβάμαι ότι θα με ξανακάνουν κομμάτια και θα με παλκώσουν τα κομμάτια μου και φοβάμαι  γιατί τα μυαλά και τα έντερά μας μαζεύονται και σφίγγονται και έχουν τόσο ορίζοντα και ύψος αν σηκώσεις αυτό τον ορίζοντα ψηλά και  τόσα να υφάνουν.. Δεν έχει σημασία τι βλέπουμε αλλά το ύφος με το οποίο το βλέπουμε. Έχουν τόσα πολλά να υφάνουν τα χέρια μας σαν ενώνονται.Θέλω να χαζεύω το ύφος σου σαν με κοιτάς όσο δε δίνεις σημασία στο γεγονός ότι  έχεις ξεχάσει τα κλειδιά.