Liminalities στη γκαλερί Riflemaker του Λονδίνου

H Βlender Gallery, σε συνεργασία με τη Riflemaker Gallery, παρουσιάζει την έκθεση Liminalities: two perceptions of the space in between, με έργα του Νίκου Νικολάου και του Γιάννη Πουρνάρα.

Ο Νικόλας Νικολάου και ο Γιάννης Πουρνάρας, ενώνουν τις καλλιτεχνικές τους δυνάμεις οι οποίες αν και εκ διαμέτρου, τόσο θεματικά όσο και τεχνικά, αντίθετες, αποκαλύπτουν τον ενδιάμεσο χώρο σύγκλισης, την χρυσή τομή.

Οι δυο καλλιτέχνες, χρησιμοποιούν διαφορετικά εκφραστικά μέσα, με αποτέλεσμα να επιδίδονται σε ετερόκλητες καλλιτεχνικές γραφές. Και οι δυο ωστόσο καταπιάνονται με την αφήγηση ιστοριών αέρινων πλασμάτων που βρίσκονται σε φαντασιακά δασικά και υδάτινα περιβάλλοντα. Σε ενα δεύτερο επίπεδο, οι δουλειές του Νικόλα Νικολάου και του Γιάννη Πουρνάρα συναντιούνται στη σχέση τους με τον χρόνο, καθώς αποπνέουν το μυστήριο και την ένταση που χαρακτηρίζει την περίοδο αναμονής πρίν από μια ηχηρή μεταμόρφωση. Η κατάσταση αυτή, του να βρίσκεται κανείς μεταξύ στιγμών (in between moments), και εν αναμονή, ερήμην του -ή και μη- της κορύφωσης μιας αλλαγής, συνοψίζεται με τον όρο Liminality.

Ο Νίκολας Νικολάου, παρ'όλο που χρησιμοποιεί τη φωτογραφία ως εικαστικό μέσο που συχνά έχει αποτέλεσμα στατικό, επιτυγχάνει τη σύλληψη στιγμών που ενέχουν ροή και έντονη κίνηση συνεπαίρνοντας τον θεατή στην ανακάλυψη του υδάτινου κόσμου, ενός ρευστού κόσμου όπως αυτός των φαντασιώσεων και ονείρων. Παρατηρώντας τις σκηνογραφικές λεπτομέρειες και τις συνθήκες που έχει με ακρίβεια επιμεληθεί ο φωτογράφος, ανακαλύπτει ο θεατής τα εκφραστικά σώματα και τις αιθέριες χειρονομίες των γυναικείων –πάντα- μοντέλων να αποκαλύπτουν όσα κρύβουν τα πρόσωπά τους.

Ο Νικολάου σπανίως εστιάζει στα πρόσωπα και ακόμα σπανιότερα επιτρέπει στα μάτια να αφηγηθούν. Αντιθέτως, τα μοντέλα του εναρμονισμένα σε ακριβείς ισορροπίες με το περικείμενο, μαρτυρούν προθέσεις σαγήνευσης και αποπλάνησης. Τόσο οι δραματικές θερμοκρασίες φωτισμού του περιβάλλοντα χώρου, όσο και οι φωτοσκιάσεις στις σχεδόν ανάγλυφες ενδυμασίες των μοντέλων αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο με την επιλογή εκτύπωσης των φωτογραφιών σε μεταλικές επιφάνειες. Kαθώς εξωτερικές δέσμες τεχνητού ή φυσικού φωτός αντανακλώνται πάνω στις πλάκες αλουμινίου, επιπλέον κίνηση, ζωντάνια και θεατρικότητα προσδίδεται στα έργα, πέραν αυτής που διακρίνει την θεματική τους.

Ο Γιάννης Πουρνάρας, εφαρμόζει ακρυλικά σε ξύλο, καμβά ή και σε κατασκευές, δημιουργώντας εν μέρη αφαιρετικές συνθέσεις με έντονα χρώματα σε ακαθόριστη μυστηριώδη ατμόσφαιρα. Μέσα απο τις άλλοτε γεωμετρικές και γραμμικές και άλλοτε πιο αυθόρμητες και κυκλικές συνθέσεις του, ξεχωρίζουν χαρακτήρες και φιγούρες που δείχνουν να βρίσκονται σε μια κατάσταση προσμονής. Κοιτάνε επίμονα προς την ίδια κατεύθυνση καθώς περιφέρονται ακροποδητί σε σκοτεινούς, αφαιρετικούς χώρους, απο όπου ξεπροβάλλουν στοιχεία της φύσης. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα στα έργα του είναι η γυναικεία μορφή, γυμνή και σε στάση προσοχής να ατενίζει πάντα προς το ίδιο μέρος, στο άπειρο και ταυτόχρονα σε ένα συγκεκριμένο σημείο, και το τοτέμ-πάντα, σύμβολο γαλήνης, εσωτερικής και ευγενούς δύναμης.

Oι κυκλικές κινήσεις με τις οποίες διαγράφει ο Πουρναράς τον περιβάλλοντα χώρο και το υδάτινο στοιχείο στη δουλειά του Νικολάου μπορούν να συνδεθούν με την αέναη ροή των πραγμάτων, την εξέλιξη μέσα απο τη δράση και την αντίδραση.

Στην δουλειά του Πουρνάρα αντιλαμβάνεται κανείς μια επιμελή συνέχεια (consistency) όσον αφορά την αποτύπωση των χαρακτήρων του που απ΄ την μια πλευρά τους τελειοποιεί και από την άλλη τους εξαϋλώνει με το να αφήνει τα περιγράμματά τους να χάνονται και να σβήνουν. Προχωρά ακόμη στην δημιουργία των δικών του «Κενταύρων» με το να φιλοτεχνεί γυναικεία σώματα με κεφάλια από κουνέλια και λαγούς και πτηνά με βλέμματα τόσο εκφραστικά που παραπέμπουν σε έλλογα-ανθρώπινα όντα.

Οι δουλειές των δυο καλλιτεχνών μπορεί φαινομενικά να αποκλίνουν τόσο ως προς τα εκφραστικά μέσα όσο και ως προς τις θεματικές, κατ' ουσίαν όμως αποτελούν μη συγκρουόμενες συμπληρωματικές καλλιτεχνικές ενέργειες που συνδιαλέγονται και νοηματοδοτούν η μια την άλλη.

Η έκθεση Liminalities "two perceptions of the space in between" αποτελεί μια αρμονική συνεργασία μεταξύ ενος φωτογράφου και ενος εικαστικού, οι οποίοι, δημιουργούν εικόνες που αναφέρονται (refer) στο υποσυνείδητο προκαλώντας (triggering) το συνειδητό, εικόνες όπου ο χρόνος είναι παγωμένος μεταξύ στιγμών (liminal). Η μήτρα της τέχνης που γεννά διαφορετικές αντιλήψεις για τα πάντα, ενώνει τους δυο καλλιτέχνες στις στιγμές που μεσολάβουν πριν την μεγάλη αλλαγή: την καθοριστική αλλαγή στην αποτύπωση των μορφών, την επιρροή στον ψυχισμό των καλλιτεχνών που καταθέτουν εαυτόν, και τέλος την αλλαγή της πρόσληψης του θεατή, ο οποίος αναπόφευκτα διεισδύει στο κόσμο του υπερβατικού μέσω της επαφής του με την τέχνη, και δεν μπορεί παρα να βγει αλλαγμένος μέσα από το βίωμα (experiencing of) της ενδιάμεσης στιγμής.

Λεώνη Γαβρία, Έφη Πάλλη