ΜΕΜΟS – Aias Kokkalis x Natalia Manta for Art for Tomorrow in Venice

Tο κοινό εγχείρημα της Ναταλίας Μαντά και του Αίαντα Κόκκαλη που ονομάζεται MEMOS είναι ο τόπος συνάντησης των έργων των δύο εικαστικών.  Πρόκεται για μια διαρκώς επεκτεινόμενη σειρά διπτύχων, γλυπτού και 3d animation που παίρνει αφορμή από τα σημαντικότερα γεγονότα της ανθρώπινης ιστορίας για να μιλήσει για το μη-ανθρώπινο άλλο. Κάθε διπτυχο ειναι ενα phygital (physical + digital) εργο, ένα νέου είδους ταφικό μνημείο.
 
Τα MEMOS ζούνε στις ρωγμές της ιστορίας. Είναι οι ασήμαντοι εκείνοι οργανισμοί, οι παράπλευρες απώλειες, οι αναγκαίες θυσίες, που δεν μπορούν να χωρέσουν στις σελίδες των βιβλίων ιστορίας δίπλα σε έναν Ιούλιο Καίσαρα, ή έναν Χριστόφορο Κολόμβο.
Ειναι η απίθανα πραγματική ιστορία που αφαιρείται από γεγονότα όπως η έκρηξη του Βεζούβιου και η καταστροφή της Πομπηίας, όπως αφαιρείται το λιγοστό χρώμα και τα βρύα από ένα άγαλμα που θα βρεθεί υπόγεια, για να παρουσιαστεί στην ολόλευκη καθαρή μορφή που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος για να αποφύγει να μιλήσει για την πραγματική ιστορία του οικοσυστήματος που τον φιλοξενεί.
 
Σε επιμελητικό επίπεδο, η ιδέα περιστρέφεται γύρω από την ανάγκη θέασης της έκθεσης ως βίωμα και όχι ως οπτική κατανάλωση. Μέσα από την «ανάγκη γειτνίασης παράδοξων πραγμάτων» για την οποία κάνει λόγο ο Foucault, η έκθεση προτείνει ένα διαφορετικό πλησίασμα στα πράγματα υπό το πρίσμα τις ετερότητας όπου μέσω του χιούμορ και της φαντασίας το ίδιο το σημαινόμενο απελευθερώνεται και επανανοηματοδοτείται.
Το έργο της Ναταλίας Μαντά
Τα memorial tools, ή εργαλεία της μνήμης, είναι μια ενότητα κεραμικών γλυπτών, μικρού μεγέθους, με ακανόνιστο σχήμα και απρόοπτες φόρμες, που μας καλούν να καταδυθούμε στο ατομικό μας υποσυνείδητο και να αναμετρηθούμε με τις πολλαπλές μορφές και εκφάνσεις της μνήμης. Ο εύθραυστος και παροδικός χαρακτήρας του υλικού από πηλό ξαφνιάζει σε σχέση με την ακριβή αναπαράσταση των παράδοξων απεικονίσεων που προκύπτουν, σαν ψυχαναλυτικά ready-mades που παραπέμπουν σε μια αρχαιολογία της γνώσης. Τα εργαλεία της μνήμης, όπως υποδηλώνει και η ονομασία τους, φέρουν τόσο χρηστικές, όσο και άυλες ιδιότητες. Το χωμάτινο και οικείο υλικό τους βοηθά στην εξοικείωση με το θεατή, ενώ η οικειότητα αυτή αποτελεί ταυτόχρονα παγίδα για τις απόκοσμες μορφές που τελικά τους προσδίδονται. Ο θεατής, έχει συνεχώς την αίσθηση πως παρά την υλικότητά τους, κάτι συνεχώς του διαφεύγει, γιατί τελικά τα αντικείμενα αυτά δεν προέρχονται από τον πραγματικό, αλλά από τον ονειρικό κόσμο.
 
Το έργο του Αίαντα Κόκκαλη
Το έργο του Α. Κόκκαλη, με background στο film industry ως VFX artist αλλα και ως computer scientist, αναδύεται εκεί που συναντιέται η βιολογία, η οικολογία η μηχανή και ο μετα-βιτρουβιανός ανθρωπος. Βαθειά επηρεασμένη από την Donna Haraway την Rosi Braidotti και τον Gilles Deleuze, προκειται για μια ερευνα, η οποια με μέσο τις ρεαλιστικές προσομοιώσεις και απεικονίσεις σε τρισδιάστατα περιβάλλοντα, επαναφέρει τη μη-ανθρώπινη (posthuman) σκοπιά θέασης του κόσμου στο προσκήνιο. Σε αυτό το οικείο-ανοίκειο περιβάλλον που δημιουργείται, καλείται ο θεατής να επανεξετάσει ερωτήματα όπως